Bu süreç Ramsey’in, Liverpool sponsorluğu akabinde belirlediği, yepyeni ürün tasarımı ve fiyatlandırma stratejisi ile başladı ve şuanda Sarar markasıyla devam ediyor. İki marka da daha özgün ve özenli tasarımlar ve hatları daha belirgin fiyat politikasıyla, sadece A grubuna hitap etmeye başladılar.

Resimde gördüğünüz outdoor reklamından da anlaşılacağı gibi, SARAR’ın lüks bir marka olduğu vurgusu yapılmış. Bunu yaparken, sadece elitlerin kıyafeti olan smokinleri kullanmakla yetinmemişler; lüksün en önemli sembollerinden olan Bentley marka bir arabayla da desteklemişler. Ayrıca, görünen kısımdan anladığımız kadarıyla, bahçeli, müstakil ve büyük bir evde oturuyor aile. Bentley markasının tek görevi lüksü sembolize etmek değil sanırım; bunun ötesinde klasik bir model tercih edilmesi ve ailenin üç kuşağının bir arada sergilenmesiyle de SARAR markasının da köklü bir marka olduğunun altı çiziliyor.

Sevdiğim markaların pahalanması hiç hoşuma gitmese de, yerli markalarımızın fiyat rekabetinden kurtulup, marka imajıyla ayrışmalarını olumlu buluyorum. Outdoor reklamda kullanılan bu kare de, çok sıra dışı değilse bile, amaca yönelik iyi planlanmış bir imaj yansıtıyor; umarım bu smokinler sadece düğün sezonu satışları için değildir Aynı zamanda, lüks markalarımızı, sosyal medyada da ses getiren projelerle anmak isteriz tabii ki…

Ancak, bu konunun, zaman zaman abartıldığına ve hatta samimiyetten uzaklaştığına da rastlayabiliyoruz. Coca-Cola’nın en son reklam filmi serisi bunun son örneklerinden. Bu sektörün ilgilileri olarak hep hayıflanmışızdır, Coca-Cola’nın, Türk markalarından daha iyi “Ramazan Ayı” reklamları çekmesine… hem öyle iyi ki diğerleri kıyaslanabilecek kadar bile iyi olmadılar hiç. Belli ki bizim kültürel mirasımızı çok daha iyi analiz etmişler. Bu reklamların beğenilmesinden olsa gerek; marka, bu iletişim taktiğini sair zamanlara da taşıdı artık. Peki bunun nesi yanlış?

Coca-Cola, bir çok markanın taciz ettiği “mutluluk” vaadinin sahipliğini güçlendirmek için, alt kodlarını oluşturup temellerini salamlaştırmaya çalıştığı aşikar. Amaç; “biz bu sofraların misafiriyiz” demek değil… zira öyle bir sofra kültürü yok denecek kadar az. Coca-Cola gibi bir popüler kültür markası, bu kadar az sayıdaki bir hedef kitleye hitap eden reklam kampanyası yapmaz. Amaç, toplumun eskiye olan özlemini kullanmak; özlediklerimizle özdeşleşmek; duygu ve zihnimizde daha köklü bir yer edinmek. Dışarıdan gelen değil, bizden biri olmak… ya da en azından “tanrı misafiri” hürmeti görmek.

Ayrıca, küreselleşmenin en önemli sembollerinden olan Coca-Cola markasının, küreselleşme olgusu ile erozyona uğrayan değerlere, bu kadar sıkı sıkıya bağlanması da oldukça absürt bir durum. Sosyolojik ve politik bir jargona çok girmek istemem; ama ötelenmiş, ötekileştirilmiş bir yaşam biçiminin şimdi özlenen değerler olarak yeniden iğfal edilmesi, bilinçli bir bakış açısıyla baktığımızda, pek kabul edilebilir bir durum değil. Kaldı ki Glokalizasyon da sadece marka iletişiminde kültürel değerleri sömürmek değil; ürünü o kültüre adapte etmektir bir yönüyle. Kültür sömürüsü ile kültürel adaptasyonu (lokalizasyon) karıştırmamak gerek. Çin’de, Japonya’da samuraylardan şişe yap, Türkiye’de sofra hikayeleri, misafirperverlik destanları anlat… o kadar da yanar döner olmamak gerek.

Bunlar marka iletişimine profesyonel olarak baktığımızda gayet başarılı stratejiler; siz bu yazdıklarımı, marka iletişimcisinin itirafları olarak algılayabilirsiniz. Yine de bizim yerel markalarımızın, bulup çıkaramadığı iç görüleri bulduğu için, Coca-Cola’yı takdir etmek gerekir.

Profesyonel olarak bakarsak meseleye; stratejinin başarılı ancak çıkan işlerin başarısız olduğunu söylemeliyim. Ramazan Ayı reklamları kadar olmuş diyemem; biraz çiğ ve eksik… konu Coca-Cola gibi bir markalama otoritesi olunca; beklentiler daha yüksek oluyor haliyle. Aslında, stratejik açıdan da riskler içerdiğini belirtmek gerek; güçlenen iletişim imkanları, eğitim ve refah seviyesi artan halkların, bu değişkenliği ve sebeplerini fark etmesi ( ya da idrak etmesi) marka açısından sıkıntılı bir durum doğuracaktır. Yerel-Küresel doğrusunda, biraz daha küresel iletişim tarafına kaymalarında fayda var bence.

DKNY, Be Delicious parfümü için, esans içeriği olan meyvelerden bir manav tezgahı kurmuş. Bu sıradan bir gerilla tanıtım örneği değil tabii ki; ürün de satıyorlar. X alana Y bedava tarzında bir satış promosyonu bile var. Genel olarak eğlenceli bir proje olmuş; kokuyu bizzat meyverin kendisiyle ve satılış biçimleri ile özdeşleştirmek akıllıca. Ancak, markanın premium imajını da dikkate alınca riskli bir proje olduğunu da belirtmek gerek. Daha fantastik bir manav ortamı yaratılarak, esprili iletişimden vazgeçmeden, bu risk azaltılabilirdi. Genel DKNY konumlandırması ile uyumu düşünüldüğünde ise, durum biraz daha karmaşık; derinlemesine bir analiz gerekir…

Birkaç ay önce duymuştum Benetton personelinden; yönetim, markayı daha yüksek imaja sahip olduğu günlere döndürmek için, çalışmalara başlamış. Uzun süredir de elde kalanları temizleme edasında bir satış politikası sürdürülüyordu. Sanırım mağazalardan başlanmış değişime. Sıkıntı şu ki; indirim etiketlerinden kurtulamamışlar halen. Bazı durumlarda, değişim için “süreç” değil “DEVRİM” gerekir… her konuda

Reblogged from ashleykonson:

• 
• 
• 
• 

I’ve just returned from a five-week sojourn teaching Executive MBA and Global MBA Strategic Brand Management courses at the SP Jain School of Global Management in Dubai, UAE.

And, of course, when I teach abroad I like to see some of the local attractions so I expected that I’d go to see the majestic Burj Khalifa, which at over 828m is touted as the tallest building in the world, and its nearby companion The Dubai Mall touted as the world’s largest shopping and entertainment destination.

Read more… 825 more words

“Nihayet” dedim çünkü “herkesi istiyorum; tüm Pazar benim olacak” saldırganlığından kurtulamayan markalar, müşteri zihninde de güçlü bir imaja, farkındalığa ve tercih edilirlik düzeyine sahip olamazlar. Bu vaziyette kaldıkça, en önemli rekabet kalemi, ürün fiyatı olacaktır. Ancak bu saldırganlıktan sıyrılıp, hedefini belirginleştiren markalar, hedef kitlesi ile daha güçlü duygusal bağ kurabilirler. Bu da onları,  hedef kitle beklentilerine odaklandıracak ve dolayısıyla yıpratıcı fiyat rekabetinden sıyıracaktır.

Ayrıca, daha önce hitap ettiği belli belirsiz geniş kitleden de tamamıyla vazgeçmiş sayılmazlar; yalnızca, hedeflediği ve beklentileri üzerinde derinlemesine çalıştığı segment içinde daha güçlü bir yer edinmiş olur.

Yeni-belirgin hedef kitle; teknolojiyi iyi kullanan, bu nedenle hızlı yaşayan ve beklentilerinin hızla gerçekleşmesini arzulayan, eğlenmeyi ve oyun oynamayı seven, gençler ve özellikle genç çiftler. Hedeflere ulaşmada sürtünme olabildiğince az olmalı bu kitle için. “Olsun da nasıl olursa olsun” değil bu gençlerin hedefi; kolay ulaşılabilir olsun ama güzel olsun… iyi olsun. Tabii, sosyal ve iş yaşamında daha aktif hale gelen kadınlar da unutulmamış; gelinimiz kendi ayakları üzerinde durabilen, kararlarını kendisi veren ve direksiyona geçebilen bir profile sahip.

İkisi de çalışan bir çiftin rahatlıkla alabileceği ama gösterişli; eğlenceden alıkoymayacak kadar ekonomik, yaşlarına hitap edecek düzeyde sempatik bir araç: Auris.

TV reklamında kullanılan animasyon karakterleri, anlatılan hikaye ve kullanılan müziğe kadar her şey bu amacı desteklemek üzere, başarılı bir biçimde kurgulanmış. Duyguları harekete geçiren, kaygıları izale edip aksiyona davet eden bir ruh hali oluşturuyor. Bu yönüyle bakıldığında, TV reklamının başarılı olduğunu söyleyebiliriz. Peki ya 360 derece pazarlama iletişimi açısından bakıldığında durum nasıl?

Henüz tamam olduğunu söyleyemem ama bu bilinçle yola çıkıldığına kesin gözüyle bakıyorum açıkçası; umarım devamı da gelir. Çünkü henüz –genel resmin tanımlandğı- TV reklamları yayımlanmadan hemen önce; YouTube üzerinden dört farklı video yayımlanmıştı. Bu vieolar, hedef segmentin içerisinden ayıklanmış, kapsayıcı bir iç görü grubu içeriyor. Aşağıdaki videolarda izleyeceğiniz gibi, oldukça esprili bir dille anlatılan bu iç görüler, hepimizi güldürecek nitelikte ve hedef kitlesini çepeçevre kapsayan ve onlara odaklanan bir anlayışa sahip.

Gördüğünüz gibi, Auris’e “eklenemeyen” hayali özelliklerin, hem açılımları hem de kısaltmaları, ayrı birer iç görü zenginliği. Bunların tamamını TV üzerinden vermek finansal açıdan optimum olmazdı. Eğlenceli TV reklamıyla, gençleri internetten de bulup izlemeye teşvik ederken, karşılarına bunları da çıkarmak oldukça akıllıca.

Sosyal medya üzerinden yapılan bu ön hazırlık, hem 360 derece iletişim açısından hem de Pazarlama İletişiminin bütçe yönetimi açısından çok etkin bir adım. Buraya kadar olan kısımda 180 derecenin tamamlandığını rahatlıkla söyleyebiliriz; diğer konvansiyonel mecralar da optimum düzeyde ve stratejik olarak kullanılacaktır diye düşünüyorum.

Bunun üzerine de, genç çiftlerin ilgi alanlarına uygun birkaç etkinlik-pazarlaması aktivitesi yapmaları gerekir. 360 derece çemberi güçlendirecek, eğlenceli, paylaşımı tetikleyen sosyal medya etkinlikleri de bekliyorum kendilerinden. Bir de satış aşamasında, genç çiftin yeni bebeğinin; diş çıkarırken çiğneye çiğneye bitiremeyeceği Toyota logolu bir diş halkası, sevimli bir tulum ve bebeğin ilk arabasını içeren bir hediye paketi hazırlanırsa 365 derece bile olabilir

Sonra “acaba teknik bir aksaklık olabilir mi” diye şöyle bir araştırma yapayım dedim ki sağ olsunlar çok yormadılar beni; Twitter hesapları her şeyi anlatıyordu. Yukarıdaki resimde gördüğünüz gibi, birer ikişer dakika arayla, müşterilerini DM’den mesaj atmaya davet ediyordu admin. Konular nedir diye bir bakayım dedim; en az müşteri şikayetleri kadar, müşteri olmayanların tacize karşı tepkileri var… sayfadan birkaç ekran görüntüsünü de sizinle paylaşmak istiyorum;

Şimdi ben soruyorum –öyle marka/pazarlama falan bilmeye de gerek yok!- böyle bir pazarlama anlayışı olur mu? Marka intihar mı etmek istiyordur sizce? Amacı ne olabilir böyle yaparak?

İnanın bana –bilen bilir- İzmir Kemeraltı’ndaki tezgahtarların tacizleri dahi bu kadar rahatsız edici değildir. Ortada resmen bir taciz söz konusu ve insanlar hukuki süreçlerle meşgul olmayı göze alamadıklarından, gittikçe de şirazeden çıkıyorlar. Resimlerde görürsünüz bir hanımefendinin “hastayım! Zorla kalkıyorum telefona bakmak için. Arayıp durmayın!” dediğini; şimdi siz bu ablanın kafasında nasıl bir marka imajı oluşturabilirsiniz?

Numarayı aranacaklar listesinden sildiklerini söylemelerine rağmen, yine aranmak da ayrıca koordinasyon eksikliği gösteriyor. Yani bu stratejiyi neresinden tutsanız elinizde kalır! Hangi akl-ı evvel danışman/reklamcı veriyor bu fikirleri acaba? Böyle bir stratejiye onay veren yönetici nasıl kendini tanımaktan bu kadar uzak olabilir? Zira böyle bir tacize katlanabilecek, olumlu yanıt verebilecek bir tür tanımıyorum; empati kurabilen hiçbir yönetici buna onay vermez. Empati kurmaktan ve kendini dahi tanımaktan yoksunsa, çok üzgünüm ama, orada durması çok yakışıksız olur.

Milyonda bir ihtimal dahi olsa, acaba kişiselleştirmiş olabilir miyim, diye düşünüyorum. Öyle ise siz söyleyin “Böyle bir pazarlama iletişimi olur mu?”

Ürün tasarımı, marka yönetiminin en önemli değişkenlerinden biridir ve marka algısı, marka sadakati, konumlandırma vs gibi marka alt birimlerinin tümü üzerinde etkilidir. Daha da ötesinde satın alma kararını ciddi oranda etkiler; müşteri kaybetmenizi ya da en güçlü rakibinizin sadık müşterilerini dahi kapmanızı sağlayabilir. Burada bahsettiğimiz “tasarım” ilk aklınıza gelen görsel özelliklerle birlikte, ürünün tüm bileşenlerini ifade etmektedir. Birazdan bahsedeceğimiz “taklit” olgusu da, bire bir aynını yapmaktan daha geniş bir anlam ifade eder.

Malumunuz Posche ve Ferrari her zaman kendilerine has bir tasarıma sahip olmuşlardır ve gördüğünüz yerde onları tanırsınız; sahip oldukları görsel tasarım marka ile özdeşleşmiş bir haldedir. Hatta seslerini bile ayırt edebilirsiniz, yakından takip ediyorsanız eğer. Eski bir Ferrari hayranı –ya da hayalperesti mi demek gerekir bilmiyorum- olarak geçen gün beni hayrete düşüren bir şeyle karşılaştım; ilk defa bir Ferrari o kadar yakınımdayken tanıyamadım. Arkasındaki amblemi görene kadar, bir marka Porsche Panamera’yı taklit etmiş diye düşünüyordum sadece. Taklit eden maalesef  Ferrari Four – FF modeliymiş.

Sonra internetten inceleyince, ayırt edici özellikler olduğunu da gördüm ama bu taklit ettiği gerçeğini değiştirir mi sizce? Bir bakalım… öncelikle, bazı açılardan bakıldığında bire bir aynı denilecek kadar benziyor Panamera’ya. Ayrıca, daha önce dediğim gibi; taklit etmiş olmak için aynısını yapmanız gerekmez; Porsche’nin bir iç görü yakalayıp ürettiği ve başarıya ulaştığı Panamera’nın ardından Staiton Wagon araç üretmek de bir taklit olarak algılanacaktır; benzerlik de eklenince üzerine…

En güçlü rakibini takip eder pozisyona düşmek, güçlü bir markanın düşebileceği en kötü durumdur herhalde. FF’in tanıtıldığı “Ferrari FF World Premiere” organizasyonunda, modelin benzersizliğine, ve geçmişteki modellerden ilham aldığına o kadar çok vurgu yapılmış ki; “utanmasalar ‘BİZ PANAMERA’YI TAKLİT ETMEDİK’ diye haykıracaklar” dersiniz. Bunu da görünce emin oldum diyebilirim durumdan.

Belki de burada Ferrari’yi yermek, Porsche’nin hakkını yemek olabilir; yani “Panamera o kadar güzel tasarlanmış ki; Ferrari bunu taklit etmekten kendini alıkoyamamış” demek de aynı durumu farklı açıdan ifade etmiş olur ama böyle söyleyince Porsche’nin başarısının hakkını da vermiş oluruz. Hayranlık uyandırıcı –hatta aşk hissi uyaran- muhteşem bir tasarım… model isminin yazılışına kadar büyük bir zevk ve zeka ürünü olarak tasarlanmış. Çoğu kişi için öyle olmasaydı, bir servet değerindeki modelden bu kadar çok göremezdik yollarda. Buradan, Porsche’nin lüks otomobil markalarının müşterilerini kaptığı ve/veya bir alt SES grubundaki kişileri imkanlarını zorlamaya ittiği sonucu çıkarılabilir. Zengin sayısı da artmış olabilir tabii ki ama böyle bir durum yok gibi ekonomik gelişmelerde.

Bu örnekte de göreceğiniz gibi, bir ürün tasarımı, markayı rakiplerinin çok önüne geçirebilecek güce sahip; onları, prensiplerini yıkmaya, taklitçi yaftasına razı olmaya bile ikna edecektir. Daha güçlü ya da daha güçsüz bir marka olmanız bu gerçeği değiştirmez, “budur!” denilebilecek bir ürün tasarımı, rakibinizi bu yanlışı yapmaya tahrik etmeye yeter genellikle…

Bitirirken, burada bahsettiğimiz tasarım ve taklit olgularının ifade kapsamını daha iyi anlamanız ve bunun marka iletişimi ile ilgili olduğunu hatırlamanız için iki kısa örnek;

Eti – Browni Intense, o kadar başarılı bir ürün tasarımı var ki ortada, kendisinden çok daha güçlü bir marka olan Ülker’i, iki ya da üç farklı taklit üretmeye zorladı. Zira ben, bu tip durumlarda benchmark olarak kullanıyorum Browni Intense’i ve Panamera’nın durumunu da “Browni Intense” etkisi olarak adlandırıyorum

Diğer bir örnek ise Filli Boya’nın sektördeki durumu; zamanlamasından verdiği mesaj ve içeriğe kadar her yönüyle, o kadar iyi reklamlar yapar ki, güçlü rakiplerinin de alelacele arkasından reklamlar yayınlattıklarını görürsünüz. Dahası her reklamıyla, sektördeki iletişim çıtasını biraz daha yükseltir. Diğerleri, Filli Boya’nın yaptığının aynısını yapmazlar ama o’nu takip etmek zorunda kalırlar; bu da bir yönüyle taklit etmektir. Filli Boya şahit olduğumuz iletişim stratejisini ortaya koyana kadar, sektöründe böyle bir marka iletişimi örneği var mıydı?…

Tercih edilen markalama stratejisine göre, samimi bir dil seçimi de taktiklerden birisi olabilir. Hatta birçok farklı imaj duruşuna sahip olan markanın, belirli ölçüde tercih etmesi gerekebilir bu taktiği. Zira samimi bir dil, markayı müşteri gözünde “kişileştirmeye” ve dolayısıyla daha sıkı bağ kurdurmaya yarayacaktır. Diğer bir ifade ile, markayı bir birey gibi konuşturmak, müşterinin diyalog kurmasını motive eder ve markaya kendisinden biri gibi davranmaya teşvik eder.

Sosyal medya kanalları, iletişimi de sosyalleştirerek, etkileşimi ve markaların müşteri ile konuşmasını kolaylaştırdı –hatta zorunlu hale getirdi diyebiliriz. Bunu doğru kullananlar, hedef kitlesi ile etkin iletişim kurarak, fayda sağladılar ve bu yönde devam ediyorlar. Diğerleri ise, geleneksel pazarlamada olduğu gibi, burada da başarısızlar. Tabii gelenekselde başarılı olup da sosyal medyayı kullanamayanlar da var ki; bunları anlamakta güçlük çekiyoruz… o nedenle konu dışı kaldılar

Tabii ki, bu samimiyet düzeyini ve seçilen kelimeleri, marka imajını dikkate alarak, özenle seçmek gerekir. Ancak markaların asla yapmaması gereken bir şey varsa, o da samimiyeti abartıp müşteri ile kavga eder dereceye gelmesidir. Eğer insanları hayatından asla çıkaramayacağı kadar aşık olduğu ve imaj olarak da asi, genç, maceraperest, “uç” bir marka değilseniz, böyle bir tutumun yakınından bile geçmemeniz gerekir. İşte buna bir örnek, 2012’nin son günlerinde Pegasus Yayınları sosyal medya iletişiminden geldi ki; içler acısı…

“Samimi Dil” Derken Bunu Kastetmemiştik

Aslında, alınan ekran görüntüsü her şeyi anlatıyordur herhalde; kendi ismi etiketlenmemiş ve kendisi ile ilgili bir hakaret dahi içermeyen bir iletiye, Pegasus Yayınları’nın cevabına nereden baksanız facia. Ben de dayanamadım cevap verdim; tam onların diline yakışır bir cevap değil mi sizce de? Yani “okurlarımıza teşekkür ederiz …” gibi bir cevapla avantaja çevireceğine, neden bir marka böyle cevap verir? Nasıl bir ruh hali buna sebep olur? Anlamak mümkün değil. Bir sosyal medya içerik yöneticisinin, bu hatayı yapacak kadar markayı sahiplenebileceğine inanmıyorum; o nedenle firma yönetiminden biri olsa gerek…

]]> http://brandynote.com/2013/01/16/pegasus-yayinlari-samimi-dil-konusunu-yanlis-anlamis/feed/ 11 brandynote pegasus-yayinlari-logo pegasus-yayinlari-twitter Chocco-shoes http://brandynote.com/2012/12/29/milyar-dolarlik-yatirimin-sosyal-medya-hesabi/ http://brandynote.com/2012/12/29/milyar-dolarlik-yatirimin-sosyal-medya-hesabi/#comments Sat, 29 Dec 2012 15:02:29 +0000 BRANDYNOTE http://brandynote.com/?p=536 Read More →]]> Geçen sene, “Lüks Markaların Sosyal Medya Fobisi” üzerine yazdığım ve o zamandan beri çokça seslendirilen ama bir süredir gündemden düşmüş bir olguyu, #smet12 etkinliğinde sevgili Ülkü Yüce yeniden gündeme getirdi; sosyal medyada olmak ya da olmamak diye bir şey yoktur. Mesele, zaten var olduğunuz sosyal medyadaki varlığnızı/itibarınızı yönetmek ya da yönetmemektir. Neyse ki Lüks markalar bu fobiyi aşma eğiliminde oldukça istikrarlı davrandılar o zamandan beri. Ancak, B2B markaların/kurumsal markaların bu konuda halen geride kaldıklarına şahit oluyoruz maalesef.

Benim, çalışanı olduğum süre içerisinde önüme gelen, şaşkınlık verici bir iç yazışmayı, etik olmayacağı için kullanmak istememiştim. Konu özetle; sosyal medya kullanımının gerekliliğini “İnsan Kaynakları” departmanına –evet bu konudaki muhatap İK- ileterek önerilerde bulunan bir beyaz yaka personele, “biz bunları kendi web sitemizde zaten yapıyoruz” cevabı almasından ibaret. Petkim hakkında yazı yazmak için yeterli malzeme olsa da, artık “eski şirketimle ilgili yazsam adil olabilir miyim acaba?” sorusuna yer bırakmayacak kadar çoğaldığı için yazmayı tercih ediyorum.

Eski iş arkadaşımın sayfayı beğendiğini görmem üzerine, grup şirketi olan Socar – Star Rafinerisi Facebook sayfasını (http://www.facebook.com/pages/Socar-Star-Rafinerisi/153810274763853?fref=ts)  ziyaret ettim. Aşağıdaki resimde gördüğünüz yazıyı gördüm; ve yanlış da olsa kurumsal olarak yönetildiğini düşünerek, hicivli bir yorum yazdım altına. Bir de silebilirler diye ekran görüntüsü aldım ama… şimdi; hesabın, halen işçilerin gönüllülük hareketi olduğuna mı, yazdıklarımın ve kendi yazdıklarının halen orada durmasına mı, yoksa firmanın bundan halen haberdar olmamasına mı gülsem/üzülsem bilemedim…

Arkadaşlar! Halen bilmeyen varsa, kulağını iyi açsın, önemli bir şey hatırlatacağım; BU SAYFAYA KONU OLAN ŞİRKET, TAMI TAMINA “5 MİLYAR AMERİKAN DOLARI” DEĞERİNDE BİR YATIRIMDIR….

++++++++++++

Petkim’in kendi sosyal medya hesaplarında da –birçok elemanın önerilerine ve uyarılarına rağmen- bir gelişmeye şahit olmadım o zamandan beri. Evet, B2B ve kurumsal markalarda, o kurumun patronu/CEOsu/genel müdürü vs en tepe marka yöneticisi/yüzüdür. Ancak, Petkim’de sembolik bir yönetim kurulu üyeliği bulunan, aslında Socar Türkiye Yönetim Kurulu Başkanı olan Kenan Yavuz’un ve katıldığı etkinliklerin, sosyal medya hesabında bu kadar dominant olması biraz fazla. Bu arada, bıraktığım gibiyse, Petkim hesapları da yine tamamen personelin gönüllü girişimleri ile açılmış ve yönetiliyor; yani şirketin bir kontrolü yok.

Durum böyle olunca, satışların artmasını uman iyi niyetli personel, şirketin ürün katalogunun nereden görüleceğini ve kurumsal hesaplara nasıl girileceğini ve ödemelerin nasıl yapılacağını güzelce anlatmış. Müşteri, sizin müşteriniz olmuş, sizden hesap açmış, banka hesapları arasında eşleştirme yapmış ama gelip Twitter’dan bakıp öğrenecek hesabına nasıl gireceğini ve nasıl ödeme yapacağını… peh peh peh! Hem daha bi durun bakalım; biz daha sosyal ticarette incik boncuk satma işini oturtamadık; nerede kaldı 50-100 ton kimyasal hammadde satmak…